jaargetijde

Fra Wiktionary
Spring til navigation Spring til søgning

Nederlandsk

Etymologi

jaar +‎ ge +‎ tijde

Udtale

Substantiv

jaargetijde intetkøn

  1. (tid) årstid

Bøjning

Best. Ental
het jaargetijde
Ental diminutiv
 ―
Flertal
jaargetijden
Flertal diminutiv
 ―

Kilder