ruhen
Udseende
Tysk
Etymologi
Fra oldhøjtysk ruowēn.[1]
Udtale
Verbum
ruhen
- at hvile
Bøjning
| Ordstammen | Hjælpeverbum | Præteritum participium | Præsens participium | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| ruh/præteritum: ruhte | haben | geruht | ruhend |
Konjugation af ruhen
| Person | Præsens | Præteritum | Perfektum | Pluskvamperfektum | Futurum I | Futurum II | Imperativ | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ich | ruhe | ruhte | habe geruht | hatte geruht | werde ruhen | werde geruht haben | – | |
| du | ruhst | ruhtest | hast geruht | hattest geruht | wirst ruhen | wirst geruht haben | ruh, ruhe | |
| er, sie, es | ruht | ruhte | hat geruht | hatte geruht | wird ruhen | wird geruht haben | – | |
| wir | ruhen | ruhten | haben geruht | hatten geruht | werden ruhen | werden geruht haben | – | |
| ihr | ruht | ruhtet | habt geruht | hattet geruht | werdet ruhen | werdet geruht haben | ruht | |
| sie, Sie | ruhen | ruhten | haben geruht | hatten geruht | werden ruhen | werden geruht haben | ruhen Sie |