klopfen
Udseende
Tysk
Etymologi
Fra oldhøjtysk klophōn.[1]
Udtale
- IPA: /ˈklɔpfn̩/
Verbum
klopfen
Bøjning
| Ordstammen | Hjælpeverbum | Præteritum participium | Præsens participium | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| klopf/præteritum: klopfte | haben | geklopft | klopfend |
Konjugation af klopfen
| Person | Præsens | Præteritum | Perfektum | Pluskvamperfektum | Futurum I | Futurum II | Imperativ | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ich | klopfe | klopfte | habe geklopft | hatte geklopft | werde klopfen | werde geklopft haben | – | |
| du | klopfst | klopftest | hast geklopft | hattest geklopft | wirst klopfen | wirst geklopft haben | klopf, klopfe | |
| er, sie, es | klopft | klopfte | hat geklopft | hatte geklopft | wird klopfen | wird geklopft haben | – | |
| wir | klopfen | klopften | haben geklopft | hatten geklopft | werden klopfen | werden geklopft haben | – | |
| ihr | klopft | klopftet | habt geklopft | hattet geklopft | werdet klopfen | werdet geklopft haben | klopft | |
| sie, Sie | klopfen | klopften | haben geklopft | hatten geklopft | werden klopfen | werden geklopft haben | klopfen Sie |